Οι κύριες αποτυχίες της Καταστασιακής Διεθνούς εξεταζόμενες από ιστορική, πολιτισμική, ψυχολογική, σεξουαλική και κυρίως πολιτική άποψη, συνοδευόμενες από τη μετριοπαθή πρόταση να σταματήσουμε να επιτρέπουμε στις παραδόσεις των νεκρών γενεών να κυριαρχούν στις ζωές των ζωντανών.
Ένα δοκίμιο ψυχρό σαν λάμα μαχαιριού, ενίοτε ανελέητο, στο οποίο ο Λούθερ Μπλίσετ, κάθε άλλο παρά συντετριμμένος από τη θλίψη, εξαπολύει καυστική επίθεση στην ντεμποριανή παράδοση, προτρέποντάς μας να αναγνωρίσουμε ότι η καταστασιακή σκέψη είχε πεθάνει πολύ πριν από τον πραγματικό θάνατο του Ντεμπόρ.
Ο Λούθερ Μπλίσετ ως «νόθο τέκνο» μπροστά στον νεκρό «πατέρα» δεν προτίθεται να ακολουθήσει την επικήδεια τελετή που θα ήθελαν οι περιστάσεις. Απεναντίας, βρίσκει το πτώμα και το θάβει, δίχως την παραμικρή ιερότητα. Αντίο, λοιπόν, Ντεμπόρ, ήσουν τελειωμένος από καιρό.
